كليـــد باغ بهشـــت

بر دست نيازم ببار ...

thekeyofheaven — Sat, 06 Mar 2010 09:25:08 GMT

آنگاه كه در كوچه هاي پر پيچ و خم و پر خطر دنيا با كوله باري از رنج و عدم ، تنها و بي كس مي مانم ، آنگاه كه حاجتي بار بر دلم مي افكند و نياز، مهمان زندگيم مي شود.. ؛

مهربان من ! تنها به سوي تو رو مي كنم ... توئي كه مرا از صحراي عدم تا اقليم وجود آورده اي ... توئي كه مرا آورده اي و دنيا دنيا نعمت و احسان در ظرف وجودم ريخته اي و اينك ،‌با هر نفسي ، قدمي و مرتبه اي لبريز از نيازم !

روي حاجتم به درگاه توست و جام عطشناك خواسته هايم فقط به لطف تو لبريز مي گردد . ديگران كه خود سرشار از نيازند ، چگونه مي توانند ظرف نياز مرا از اجابت پر كنند ! هرگز ! هرگز نمي توانند و من نيز هرگز از آنان نمي طلبم . فقط به سوي تو رو ي مي آورم و دست نياز به سوي تو دراز مي كنم و به دزگاه تو نداي دعا بلند مي كنم .

پس ، پيمانه حاجتم را خالي برمگردان ! دست رد بر سينه سراسر تمنايم مزن ! نگاه اميدم را به تاريكي نااميدي مكشان ... تو خود گفتي كه تو را بخوانم تا اجابتم كني . گفتي كه به من نزديكي ، حتي از رگ گردنم به من نزديكتر ! و چون تورا بخوانم پاسخم خواهي داد !

تو را نسزد كه در دعا برويم بگشائي و در اجابت را ببندي ! زبان نيازم دهي و به كلام اجابت با من سخن مگوئي ! تو بخشنده تر از آني ! تو مهربان تر از آني كه چشم به نياز من بدوزي و باران اجابت بر آن نباري ... دست خواهشم را كوتاه كني و پاسخم نگوئي ... گفته اند بر شما باد دعا كردن كه به هيچ چيز ، به مانند آن به خدا نزديك نمي شويد ...

عزيزم ! دلبرم ! من بنده توام ! دلم اسير توست ! و دست نيازم به سوي توست ! نه به سوي نيازمندانت ... ابر جود و رحمتت را همواره بر زندگيم سايه افكن گردان و باران اجابتت را همواره بر دست نيازم ببار ... که نیلوفرانه به ساقه ات پیچیده ام ...

اي بخشنده ترين بخشايندگان ...

تو خود گفتی که در قلب شکسته خانه داری

شکسته قلب من جانا به عهد خود وفا کــــن

نیلوفرانه : (بخوانید) (بشنوید )

سكوتي بلندتر از فرياد ...

thekeyofheaven — Sat, 06 Mar 2010 08:50:00 GMT

وقتی که مجال سخنم را می گیرند !!!

وقتی که هیچ می گویم و می گویند هیچ هم مگو !!!

وقتی که سکوت ، تنها کلامم می شود و از آن هم می هراسند !!!

وقتی که خفقان ، در لباس آزادی جولان میدهد !!!

من باز هم سکوت می کنم ... تا مجال فریادتان را بگیرم !!!

پرستوي من ...

thekeyofheaven — Sat, 20 Feb 2010 12:14:19 GMT

افسوس که دو سال بیشتر نداشتمت ؛ اما حالا شش ساله که نیستی و هنوز بیادتم !

هنوز چهره ت جلوی چشمامه ، لبخندت ! که چقدر به صورتت می اومد ...

وقتی یاد گریه هات می افتم ، قلبم می لرزه ... اون لحظه هائی که راز مگو ، می گفتی !

وقتی می گفتی که فقط میتونی به من بگی ، برام دوست داشتنی تر می شدی .

ریتم و آهنگ صدات هنوز توی ذهنمه ، وقتی از دلتنگیهات می گفتی ...

وقتی رفتی ، همه از قامت رعنا و وقارت صحبت می کردند ! همونایی که با طعنه و ملامت رنجونده بودنت ! دلم برات گرفت ... آخ که چه معصوم بودی ...

نمیدونم شاید اگر می موندی حیف می شدی ، انقــــدر که خوب بودی ...

اون شبی که رفتی رو یادم نمیره ، هرگز ! انگار قرار منم برده بودی ! یادته ؟! حتی یک لحظه هم گریه امونم نمیداد . آخ که تا بحال اونطور نسوخته بودم ! وقتی که فهمیدم چطور سوختی ...!

عزیزم ، حتی رفتنت هم علتش مهربونیت بود ... وقتی برگشتی که خواهرت رو نجات بدی و خودت گرفتار شدی ... وقتی که رفتی و دیگه برنگشتی ...

من می دونم که به آرزوت رسیدی ! فقط من میدونم که خدا چقدر دوستت داشت ...

میدونم باورم می کنی اگه بگم همیشه بیادتم ... باورم می کنی اگه بگم گاهی برات گریه می کنم ، مثل الان ... دوستت دارم ... بهت غبطه می خورم ، وقتی سنگ مزارت بنام شهیده ... پرستوی مهربونم تو اهل زمین نبودی ...

تو اصلا اهل اینجا نبودی ...

بیاد پرستوی عزیزم که ۲۵ بهمن۱۳۸۳

توی شعله های آتش سوزی مسجد

ارک تهران جان سپرد... روحش شاد

در اولين نگاه طلائي ، تو را مي بينم ...!

thekeyofheaven — Mon, 15 Feb 2010 04:45:11 GMT

با دیده ای نمناک از گرد راه می آیم . می آیم تا غم های از گلو مانده را با تو بگویم . تا بر آستان آسمانیت بوسه بزنم . به پابوس کبریا آمده ام . این بار طوس رنگ مدینه دارد . این بار فریادهای غریبانه آل رسول از طوس ، جان را آتش می زند .

آقای من ! زهر شیطان با جگرت چه کرد ؟ دل های سوخته شیعه تا همیشه داغدار شماست . دلهایی که مدینه را ، کربلا را به دوش می کشد ، این بار در طوس به داغ نشسته است . آنگاه که از دور می آیم و در اولین نگاه گنبد طلائی تو را می بینم ، پرنده روحم به هوای وصل تو بال می زند . اشکم جاری می شود .

می گویم ، خوشا به حال کبوترهای سفید بالی که مجاور تواند . کاش من هم بال و پری داشتم و همیشه گرد در و بام دوست از این سو به آن سو چرخ می زدم و قصه شهادت جانسوز تو را برای عاشقانت می گفتم و می نالیدم ...

آقا ضامنم باش ... از همه جا رانده ام . دل از همه بریده ام ، به حریم حرمت پناه آورده ام . دستگیرم باش ... آمده ام تا دل در حریمت بندم ... تا گره های دلم را بگشائی ... پنجره های کوی تو به روی تمام بی پناهان باز است. پنجره های تو از جنس مهربانی و عشق است .

بار الها ! سفری را آغاز کرده ایم تا در عشقت سهیم باشیم . در لذت بی منتها ما را معرفتی عطا کن تا به درک چنین حریمی نائل شویم ...

اربعين تازه شد ...

thekeyofheaven — Thu, 04 Feb 2010 23:50:52 GMT

تازه مي فهمم « كل يوم عاشورا و كل ارض كربلا » يعني چه ... !